از خنده ها و تعارفهاي ظاهري خسته شدم. اين روزها لبخندها به چهره ها نمياد. لبخندها چهره ها رو زيبا نمي کنه بلکه زشت تر مي کنه آخه هيچکدومش واقعي نيست.... اگرم باشه از روي تمسخر و شرارته!!!!

اين روزها فقط اخمهاست که واقعيه.....

دلم براي اون سادگي ها و لبخند هاي از ته دل آدمهاي قديمي تنگ شده. وقتي که مي خنديدن ذوق و شوق واقعي رو از عمق نگاهشون لمس مي کردي. وقتي مي رفتي خونشون جوري بهت لبخند مي زدن که انگار بهترين و عزيزترين کسشون رفته خونشون. کجاست اون سادگي و احساس واقعي؟؟؟؟ کجاست؟؟؟